زندگی مثل یک فنجون قهوه تلخ با کافئین بالاست. لااقل خودم رو اینجوری میبینم. همیشه انگار اون قهوه رو خوردم کافئینم بالاست. می دونم که شب خوابم نمیبره ولی شارژم. مثل الکل نیست که بی حس کنه

به دنبال قوی بودنم. تشنه قدرتم. می خوام خودم باشم. با تمام وجودم باشم. می خوام شرایط رو تعیین کنم. دیگه نمی خوام شرایط تعیین کنه من چی هستم. دیگران تعیین کنن من چی باشم. خسته ام از هیچ بودن و رها کردن خودم. ولگردی کردن تو زندگی. باید برای ارزشهای زندگیم بر اساس اولویتشون تلاش کنم و بر اساس اونا خودم...